Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Follow me

LOVE IS THE ABSENCE OF JUDGEMENT
juli 15, 2016|COLUMN #JUSTSAYING

LOVE IS THE ABSENCE OF JUDGEMENT

LOVE IS THE ABSENCE OF JUDGEMENT

Is het je ook opgevallen hoezeer de behoefte onder aardelingen is toegenomen om zich te gedragen als narcistische zakken die op elk moment ongevraagd en ongecensureerd vrijpostig denken te mogen zijn? Die zonder blikken of blozen het verwaande idee hebben een oordeel over anderen mogen te mogen vellen en zichzelf het recht toeëigenen om jurylid van andermans leven te zijn?

Vanwaar komt de behoefte om elkaar ongevraagd te bekritiseren en perfectie te verwachten van anderen terwijl we dat zelf allesbehalve zijn? Wat geeft ons het recht om anderen een slecht gevoel te geven? En vanwaar komt dat schizofrene idee dat we boven anderen zouden staan?

 

Hebben we met het feit dat we openlijk en ongegeneerd ons leven online delen, anderen het recht van spreken gegeven om commentaar te leveren op wat we doen en wie we zijn?

Als dat zo is dan vraag ik me af hoe deze trent nog gaat evolueren en wat de impact op ons als sterfelijke sociale wezens en voor commentaar gevoelige kwetsbare zielen zal zijn.

 

‘Samen leven’ begint met het gebrek aan hongerigheid om constant te willen jureren en je ego te voeden met andermans onmacht omdat je denkt zoveel beter te zijn.

Communicatie is zoveel meer dan alleen je mening geven. Communiceren begint met een open mind en een luisterend oor.

Zou het niet beter zijn elkaar lief te hebben en de (h)eerlijkheid en puurheid van elkaar te omarmen, zonder onrealistische verwachtingen te koesteren die thuishoren in een kunstmatig perfectionistisch bestaan? Laten we met z’n allen elkaars onvolmaaktheden omarmen en vieren dat perfectie in een kwetsbaar menselijk leven nooit ‘echt’ zal bestaan.

Laten we alle denkbeeldige door het mensenras geconstrueerde grenzen en valselijke normen uitgommen zodat we als begripvolle aardelingen naast elkaar en met elkaar kunnen bestaan.

Mijn ouders hebben me geleerd om te leven en te laten leven. Voor mooie zielen zal er dan ook altijd plaats in mijn leven zijn. Het maakt niet uit in welke verpakking zij steken, in wat of wie ze geloven en wat ze doen of wie ze zijn. Zolang ze alle aardebewoners maar een liefdevol hart toedragen en begrip- en respectvol zijn. Liefde kan immers het beste leven waar die vrijelijk en onbevangen kan bestaan…

no comments
Share